„Ovjerana kopija“ se stilski umnogome razlikuje od klasičnih, u početku dokumentarističkih Kjarostamijevih ostvarenja, iako sadrži njegov omiljeni motiv vožnje, kao što su „Kuća moga druga“, „Krupni plan“, „Kroz maslinjake“, “Deset” i „Ukus trešanja“ za koji je dobio glavnu nagradu prestižnog filmskog festivala u Kanu, 1997. godine. Iako su njegovi filmovi bili festivalski miljenici, u Iranu su bili krišom prikazivani, a kasnije nisu mogli biti niti snimani zbog političke klime u kojoj njegova autorska poetika i slobodoumni stav istinskog umjetnika nije pogodovao. Kjarostami je napisao scenarije za filmove „Bijeli balon“ i „Krvavo zlato“, vjerovatno najvažnije filmove Džafara Panahija, kojem je kasnije takođe zabranjeno da snima u Iranu.

Upravo je Abas Kjarostami, koji je inače napisao sve scenarije za sopstvene filmove, pronio slavu iranske kinematografije, uz kolege Mohsena Makmalbaha i Madžida Madžidija učinivši je krajem osamdesetih i tokom devedesetih godina XX vijeka jednom od najznačajnijih kinematografija na svijetu.