Fantazmagorična saradnja Roberta Rodrigeza u ulozi reditelja, i Džejmsa Kamerona kao (ko)producenta filma koji crpi inspiraciju iz najboljih ostvarenja obojice, prekretničkih kada govorimo o pokretnim slikama u vizuelnom smislu: “Grada grijeha” koji je majstorski sublimirao estetiku stripa i film noir-a i “Avatar”-a koji je dosegao neslućena nebesa CGI fotorealističnosti.

Njihov zajednički poduhvat “Alita-borbeni anđeo” očigledno će nastaviti pomjerati granice kompjuterski generisanih filmskih kadrova, uzimajući pomalo i od jednog i od drugog hiperstilizovanog svijeta, nastao na temelju istoimenog sajberpank manga stripa na koji se Kameron godinama bio “nameračio”, ali je pričekao pravi (tehnološki) trenutak za realizaciju …

Distopijska slika budućnosti, sa mašinama kao ključnim protagonistima i antagonistima, pojačana uvijek fascinantnom facom Kristofera Volca, ne ostavlja gledaoce ravnodušnim, posebno u scenama koje kao da (genetski) ukrštaju “Terminator 2” i kultni, naravno originalni “Rolerbol”. Nije zanemarljiva ni fotogenija glavne junakinje odnosno digitalizovanog lica glumice Rose Salazar, te neslućena realističnost njenog kompjuterski usavršenog lika.

Hard rok verzija tradicionalne pjesme “Durmitor” označava novu etapu u stvaralaštvu jednog od vodećih rokenrol bendova u Crnoj Gori, prije svega zbog toga što je to prvi (zvanični) singl grupe Freedom koji nije na engleskom jeziku. Etno motivi, posebno prepoznatljivo višeglasno pjevanje, podvučeni su štektavim zvukom distorzirane gitare i žestokom ritam sekcijom. Ogrnuta modernim ruhom, kao kakvim naelektrisanim gunjem, melodija sa izvora još više dolazi do izražaja.

U pitanju je bend koji inače, na istom koncertu umije da pređe rastojanje od moćnog, melodičnog metala do bluziranih rok pjesama mirnijeg tempa, kipteći energijom i inspiracijom koja se na obazire na žanrovske međe. Kako to sami ističu “imaju tu slobodu da tokom iste noći sviraju i Panteru i Bitlse”. Uvjerili smo se više puta kako to rade posvećeno i strastveno, sa puno energičnog gruva i na visokoj izvođačkoj razini.

“Requiem for a Private War” prva je pjesma Eni Lenoks nakon njenog osmogodišnjeg izbivanja sa scene. Povratak škotske muzičke dive vezan je za promociju filma “A Private War”, koji predstavlja omaž nagrađivanoj američkoj novinarki Meri Kolvin, tragično nastradaloj u Siriji 2012. godine. Ona je od sredine osamdesetih redovno izvještavala sa zaraćenih područja, najviše sa Bliskog Istoka, a pisala je i o sukobima u Bosni i na Kosovu.

Na filmu koji se krajem prošlog mjeseca pojavio u američkim bioskopima, i dobio većinom pozitivne ocjene kritičara, je tumači uvijek izvrsna Rozamund Pajk. Režiju potpisuje Metju Hajneman, čiji je to igrani debi, inače poznat po izvanrednom dokumentarcu “Zemlja kartela” o ratu protiv narko kartela na meksičko-američkoj granici.

Glavnu nagradu Festivala autorskog filma u Beogradu, koja nosi ime čuvenog režisera Aleksandra Saše Petrovića, ravnopravno su podijelili film “Teret “ u režiji Ognjena Glavonića iz Srbije i “Ti imaš noć” reditelja Ivana Salatića iz Crne Gore. Potonje ostvarenje osvojilo je i nagradu„Aleksandar Petković Petko“ za najbolji snimateljski rad koje je pripalo Ivanu Markoviću, direktoru fotografije Salatićevog debitantskog dugometražnog filma.

“Teret “ je takođe debi mladog režisera, koji je nakon kontroverznih komentara od onih koji nisu ni vidjeli film dočekao domaću premijeru u Kombank dvorana (bivši Dom sindikata) pred brojnim auditorijumom, a Glavonićev film je ispraćen gromkim aplauzom – što je takođe svojevrsna nagrada i satisfakcija za nepravedno napadanog filmskog autora na samom početku karijere - uprkos brojnim festivalskim nagradama.

Jedna od dobrih strana nostalgije je njena sposobnost da se pretvori u pjesmu odmah nakon dubokog uzdaha. Postoji taj uzdah u pjesmi „Ništa“ benda Svemir, negdje tamo krajem prve strofe, pa se još ponovi, nekako dublje, možda malo više na ivici bolnog, ali nikako preko. Važno je naglasiti da se radi o djeliću akustičnog seta, a ne studijskoj snimci, i ta neka doza sjete je spontana, i bliska, i lako prepoznatljiva svima koji su zaglavili jednom nogom u nekom svom juče.

Nježni gitarski uvodi, pogotovo ako ste slušali Anu Ćurčin samo u varijanti s gitarom, budu laka veza s onim senzibilitetom koji je njegovala u prvim suočavanjima s publikom. Nije to nježnost iza koje se krije lako lomljiva junakinja sopstvenih stihova, već snažna lirska Ana, ona koja će svoju sabranost i volju preispitati kroz sve što doživi, povezati se iznutra, pa tek onda pustiti iz sebe najbolju verziju pjesme preživjelih.

U bendovskoj verziji posebnost njene usamljenosti nije izgubljena, već je nadograđena novim spoznajama, drugačijim ekspresijama na istu temu, i samim tim stvara utisak djeljivosti.

Strana 1 od 72

Spotovi


STEREO Art Magazin
Regionalni popkulturni magazin

Impressum

Urednici:      Dragana Erjavšek
                     Novak Govedarica
Saradnici:   Olja Knežević
                     Boris Fatić
                     Srđan Strajnić
Logo:           Uroš Stanojević
Powerd by : ChoDex Studio