Filmska Kritika

Rate this item
(0 votes)

Iznenađujuće spektakularna i dopadljiva (romantizirana) biografija benda Queen i njenog genijalnog frontmena, ostavlja gledaoca zadovoljnim i nerijetko zadivljenim, iako ne prodire u dubine tragike superherojskog bića Fredija Merkjurija

“Boemska rapsodija” je mnogo više feel-good film nego li drama o raspusnom, tragičnom životu frontmena supergrupe kakva je bila Queen, ali definitivno jedan od filmova koji će obilježiti ovu godinu, vjerovatno i sakupiti nominacije za najprestižnija holivudska priznanja.

Rate this item
(0 votes)

Da reditelj Demijen Čazel nije imao toliko ljubavi prema filmovima iz Zlatnog doba Holivuda, mjuziklima uopšte i prije svega veliku strast prema džez muzici koju je koristio na inspirativan način u oba prethodna filma, kako u neprimjećenom debiju tako i u trima oskarima nagrađenom “Whiplash”-u, ne bi ni bio snimljen vjerovatno najljepši film 2016. godine.

Šest godina posle prvog skripta realizovan je ”La La Land”, a rediteljeva borba sa producentima prevagnula je u autorovu korist – rezultat je čak četrnaest nominacija za Oskara, izjednačen rekord sa istinskim klasikom “Sve o Evi” i patetičnim, precijenjenim “Titanikom”! Na neki način i ovaj film je ostvarenje jednog velikog sna, jer Čazel nije želio da odustane, uprkos mnogim preprekama. A to je jedna od tema kojom se bavio, na površini ponudivši neklasičnu ljubavnu priču koja očarava gledaoca od samog starta (ako ne računamo uvodnu sekvencu bez bilo kakvog dramaturškog opravdanja, što su mu prvi zainteresovani producenti s pravom označili kao višak).

Filmska kritika: "Ja, Danijel Blejk" Kena Louča

Rate this item
(0 votes)

Kada ne bude više Kena Louča – a trenutno je u osamdesetim godinama, jedan od najstarijih aktivnih reditelja današnjice – ko će ostati da, u oblasti filmske umjetnosti, brani prava radničke klase? To mi je pitanje postavio kolega, filmski kritičar iz Hrvatske, vrstan poznavalac filmografije istaknutog britanskog sineaste, koji je već svojim antologijskim debijem “Kes” s kraja šezdesetih postavio okvir sopstvenog društvenog, bolje reći humanističkog angažmana kao filmskog autora.

U njegovom poslednjem, devetnaestom igranom filmu “Ja, Danijel Blejk”, nagrađenog Zlatnom palmom u Kanu i nagradama publike na drugim poznatim filmskim festivalima, reditelj osvjetljava iznutra živote pripadnika ponižene i potlačene radničke klase sabijene u žrvanj birokratskog državnog sistema.

Filmska kritika: Greben spasa (Hacksaw Ridge)

Rate this item
(0 votes)

Deset godina posle nedovoljno vrednovanog remek-djela “Apokalipto” Mel Gibson je režirao film kakav je rijetkost i u Holivudu, u deceniji za nama. Rolerkoster povišenih emocija koje ne prelaze (uvijek tanušnu) granicu patetike, te nepremostive prepreke mnogim manje vještim rediteljima koji se bave uzvišenim temama, baziran je na istinitom superherojstvu koje se, iako ga gledamo na velikom platnu znajući da se priča zaista dogodila, čini nadrealnim. Glavni junak nije stvorenje iz stripa sa supermoćima, već je to prosječan, a tako nadprosječan mladić vjeran suštini hrišćanskog učenja – on odbija da ubija. To mu ne bi predstavljalo problem da se ne prijavi kao dobrovoljac, u rat protiv Japanaca, posle bombardovanja Perl Harbura, ali ne želi da koristi oružje – on bi da spašava živote ranjenih i povrijeđenih ratnika. Ta izvrnuta logika ponekom gledaocu se možda može učiniti apsurdnom, ali vrlo brzo razumijemo svaki postupak koji čini, ili odbija da učini Dezmond Dos, u više nego empatičnom tumačenju Endrju Garfilda.

Spotovi


STEREO Art Magazin
Regionalni popkulturni magazin

Impressum

Urednici:      Dragana Erjavšek
                     Novak Govedarica
Saradnici:   Olja Knežević
                     Boris Fatić
                     Srđan Strajnić
Logo:           Uroš Stanojević
Powerd by : ChoDex Studio