Naziv “folklore”, ali i omot sinoć iznenadno objavljenog albuma već godinama najmoćnije žene muzičke industrije, sugestivno je upućivao na indi(e) folk, posebno imajući na umu činjenicu – za ovog recenzenta najbitniju – da je album većim dijelom komponovao i producirao Aron Desner. Još su dva člana benda The National (Brajs koji je svirao gudače i Brajan za bubnjevima), ali i Džastin Vernon alias Bon Iver, učestvovali u stvaranju osmog studijskog izdanja Tejlor Svift, no to je nije odvelo u vode američkog folka. Naprotiv, ovo je po svemu pop ploča (CD & kaseta, koju je takođe moguće nabaviti putem njenog sajta) u kojoj je folklor poslužio kao hipstersko ruho za dominantno ljubavne tekstove autorke, a prvenstveno da bi asocirao na akustične aranžmane i suptilniju, intimniju produkciju nego je to uobičajeno na njenim nerijetko raskošnim, bombastičnim albumima.

Apokrifna pjesma sa nedavno objavljenog albuma “Demoni”, koji je kolega Srđan Strajnić ocijenio sa apsolutno zasluženih osam i po zvjezdica (od maksimalnih deset), nimalo ne zaostaje u izvrsnosti, naprotiv, pa nije do kraja jasno zašto se nije našla na pomenutom izdanju. Umjesto toga “Stranac” najavljuje istoimeni EP, na kome će se pojaviti i novi članovi benda koji predvodi Milan Glavaški, pjevač i multiintrumentalista, dok bubanj svira Atila Prikler, i neki drugi muzičari koje frontmen još nije predstavio javnosti.

I kao kompozitor i kao tekstopisac Glavaški je očito imao snažno nadahnuće da napiše (još jednu) numeru o “lutanjima i putovanjima”, ponovo vrlo poetičnu i blago melanholičnu, uz fragilnu vokalnu interpretaciju koja je na granici čarolije. Ne treba trošiti riječi o njegovom gitarskom umijeću, dovoljno je ponoviti konstataciju iz recenzije recentnog dugosvirajućeg izdanja u kojoj je Srđan s pravom ukazao da se radi o “jednom od najboljih gitarista sa ovih prostora (iako mu se ta titula nedovoljno priznaje)”, što je diskretno ali svejedno superiorno demonstrirao i u novom singlu.

„Makabristički“ ples bez kulminacije

Francuski film „Klimaks“ jedno je od većih razočarenja poslednjih godina, koji je trebalo da šokira ali u tome ne uspijeva: klimaks u filmu izostaje, kao i istinska provokacija. Režirao ga je Gaspar Noe, za mnoge kontroverzni i neumjerenoj provokaciji sklon filmski autor, po sopstvenom scenariju. Nastao je, navodno, po istinitom događaju – baziran je na proslavi plesne trupe koja se „pretvorila u pakao“. U toj se frazi krije (zlo) sjeme koje, očigledno zbog pogrešnog autorskog pristupa, nije proklijalo – „Klimaks“ je makabristički samo pod navodnicima, mada virtuozno snimljen i koreografisan. Autor se više bavio koreografijom stila i tehnike snimanja, dakle samo(m) formom, nego građenjem (dramske) situacije, atmosfere a posebno ne likova.

Porazna je praznina bilo kog od karaktera, odnosno utisak koji ostavljaju na gledaoca, jer se režiser zapravo za njih ne zanima, te nam, stoga, nije stalo do bilo koga od članova grupe koji (perfektno) plešu, piju i provode se, uglavnom razuzdano i bez zadrške – pod dejstvom psihodeličnog punča koji je neko od prisutnih servirao... Nema ni pomisli o identifikaciji ili emotivnom vezivanju gledaoca za ono što se događa, ni tokom ekspozicije niti docnije kada sve inhibicije popuštaju tj. „vrag odnese šalu“; paradoksalno, to se ne događa ni onda kada majka zaključava svoje maloljetno dijete, zbog toga prestravljeno, da bi ga „sačuvala od drugih“. Dotična scena biva samo ovlaš dramatična, i praktično je zaboravljamo kako film dalje odmiče, kao što i autor previđa njen potencijal ili, pak, svjesno izabira da nam ne pokaže, makar i indirektno, šta se desilo sa klincem. Ne zbog toga što nas njegova sudbina -ili bilo kog od slabašno profilisanih likova - zapravo zanima, nego zarad emotivnog klimaksa. To je samo jedan, nimalo nebitan dramaturški propust u konstrukciji ionako labavo uokvirenoj- mjestom radnje i skiciranim karakteristikama grupe protagonista koje povezuje umijeće plesanja, a neke među njima i sklonost/ovisnost o seksu i drogama.

“Lijep dan za živjeti...i lijep dan za umrijeti” jedan je od uvodnih stihova sedamnaestominutne pjesme Boba Dilana – nešto ranije snimljene, izvučene iz njegovog nepresušnog arhiva – čija je središnja tema svirepo ubistvo Džona Kenedija. “Ubićemo te kao psa, već postoji onaj koji će te zamijeniti”, nastavlja pjesnik ovjenčan Nobelovom nagradom, pa u strofama koje slijede “slika” detalje koji kao da su sagledani iz perspektive ubijenog Predsjednika…

Svaki novi FEST, pa tako i 48. izdanje renomiranog Međunarodnog filmskog festivala u Beogradu, koje startuje 28. februara, nudi novu, mada uvijek istu dilemu – koje filmove izabrati iz obimnog festivalskog programa, jer je naravno nemoguće pogledati ne svih 96 planiranih, nego čak ni pola od filmova koji će biti prikazani u Sava centru, Kombank dvorani, Dvorani kulturnog centra, Domu omladine i drugim bioskopskim salama tokom desetodnevnog trajanja i praktično cjelodnevnih (i noćnih) projekcija. Iskusniji filmski kritičari i novinari, izvikane i dobro znane filmove “preskaču” da bi vidjeli naslove koje je, nerijetko, teško ili znatno teže pronaći na internetu, a o TV programima da i ne govorimo. Poznatiji filmovi najćešće, nedugo nakon festivalskih premijera, bivaju prikazani na redovnom kino repertoaru.

Stoga vam nudimo listu dvanaest s pažnjom probranih filmova, koje valja preporučiti zbog mnogo razloga, te pokušati iskombinovati sa nekim od filmovima Srdana Golubovića, Džarmuša, Končalovskog, Polanskog, Terensa Malika, Istvuda, Toda Hejnsa, braće Darden, Vudija Alena ili pak Koste Gavrasa, Milče Mančevskog i Atoma Egojana koji će biti gosti FEST-a. Tim prije jer se nekoliko ovde navedenih naslova nalazi u Glavnom takmičarskom programu, u kom festivalskom segmentu su tokom prethodnih par godina prikazivani redom izvrsni filmovi - koji su docnije postali poznati…

Riskantna, ali raskošna transformacija u prvom singlu s novog albuma Pearl Jam, u skladu sa naslovom numere “Dance of the Clairvoyants”, donosi osvježavajuće plesne uticaje. U početku je teško prepoznati i glas Edija Vedera a karakterističnog zvuka grandž veterana, jednog od ključnih rok bendova devedesetih, nema ni na pomolu – u cijelosti zvuče drugačije nego što su nas navikli. Dvije decenije nakon epohalnog proboja i čak trideset godina nakon što su nastali, u najavi dolazećeg, jedanaestog studijskog  albuma “Gigaton” čine se nikad mlađim, paradoksalno potpuno udaljeni od eruptivne sviračke energije i prepoznatljive, strastvene Vederove interpretacije kojom su se proslavili.

Strana 1 od 14

Spotovi


STEREO Art Magazin
Regionalni popkulturni magazin

Impressum

Urednici:      Dragana Erjavšek
                     Novak Govedarica
Saradnici:   Olja Knežević
                     Boris Fatić
                     Srđan Strajnić
Logo:           Uroš Stanojević
Powerd by : ChoDex Studio