Već prvi pogled na naslovnu fotografiju novog EP izdanja – tri godine posle singla koji mu je prethodio i čak pet nakon poslednjeg albuma grupe Nežni Dalibor – daje nam do znanja da ovo nije tek puki pop produkt; autorka Marina Uzelac po ko zna koji put prevazilazi svoje (inače vrhunske) domete i kreira simboličan “kaver” metafizičkog mini albuma koji zaranja u suštinu. A na njemu je sledeće:

Melodična i bučna muzika, prepuna kontemplacije, sva u sagledavanju Svijeta i sebe u njemu, kao izgubljene i bespomoćne jedinke...

Pripitomljene strasti i preobražaj estetike

“Let Me Panic” prvi je pravi album Dunje Ercegović koja je sredinom prethodne dekade sinula pod pseudonimom Lovely Quinces i vrlo brzo se afirmisala kao ultimativno talentovana (kant)autorka, od početka (muzički) drčna i, u prenesenom smislu, glasnija od ostatka izrazito bogate ženske kantautorske scene regiona. Pod pomenutim umjetničkim imenom snima “samo” tri EP-ja, ali kakva – sa nizom izuzetnih indi(e) folk-rok hitova, no nažalost ne uspijeva uobličiti debi album ni nakon nekoliko godina, pa šalje samu sebe "u mirovinu" da bi se prošle godine nakratko vratila, sa bendom...

Kuriozitet je da paralelno sa LQ, dakle prije punih sedam godina, počinje da se poigrava drugačijom muzičkom formom, skrivena iza imena Bad Daughter. Iako je tokom ranijeg perioda zabilježila nekolicinu (kako i sama kaže) “pop pjesmuljaka”, pred početak ljeta priredila je veliko iznenađenje za fanove, pa tako i ovdje u Crnoj Gori gdje je imala par izvrsnih festivalskih nastupa, najavnim singlom sa aktuelnog albuma, uz prateći erotizirani spot u režiji Hani Domazet.

RECENZIJA: Bad Daughter – Let Me Panic - 5.0 out of 5 based on 1 vote

Sve počinje i završava u velikom stilu, možda dvjema najljepšim pjesmama na novom albumu kantautora čije je umjetničko ime ROGI –uvodna „Dva otoka“ vode slušaoce sve do bossa nova teme „Subota popodne“, u ukupnom trajanju od skoro 53 minuta muzike koja kao da je napisana i (na)snimljena da bi se najviše slušala po noći, najbolje u samoći. Ali za, razliku od debija „U međuvremenu“, album „Tu“ još bolje može da legne udvoje – recimo (ponovo) posle ponoći.

Bolja dinamika, bogatiji aranžmani ali i raskošniji zvuk generalno, odlike su i dalje ne-stvarno romantičnih numera čiji je lirski subjekt ranjivi muškarac, onaj koji se ni stidi da bude u ljubavi i da to izrazi, nježan i poetičan, kao iz nekog drugog vremena, ili dobrih starih filmova. Neiskvaren svijetom koji ga okružuje, zaljubljive prirode i najčešće zaljubljen, sa izlivima ljubavi koji su tako (ne)daleko od patetike. Nije lako odgonetnuti kako je IGOR Horozović uspio učiniti da ovakva osjećajnost ne bude, ni na trenutak, znak slabosti, već naprotiv – najjače oružje, povremeno i diskretan afrodizijak. U tom smislu romantika i erotika plešu ruku pod ruku, isprepleteni, na radost razoružanih slušatelja i zadovoljnih – sic!- slušateljki.

“Ja se ne pretvaram kada ti ugađam/ljubim onako kako se osećam”, kaže kantautor u jednoj od romansi, istovremeno ubrzavajući ritam e da bi ga na koncu rasplinuo u oblacima “sedmoga neba”. Iskrenost tako nevinog srca širom otvara vrata recepcije, omekšava receptore recipijenata, tako da stihovi “svako jutro ja se topim/ kao da te vidim prvi put” zvuče slatko i neodoljivo, a moglo je biti i drugačije.

Neočekivana TV premijera filma koji je po svim pravilima trebalo najprije da igra u bioskopima a potom da postane dostupan najširem televizijskom gledateljstvu, privukla je enormnu pažnju i izazvala lavinu komentara, od kojih većina nema nikakve veze sa filmom kao umjetničkom, ili makar zanatskom formom. Posmatrano izvan ideoloških i političkih parametara, sveden na konkretne pokretne slike kojima je režiser Predrag Antonijević pokušao ispričati priču o stradanjima, pokoljima i užasima logora smrti Jasenovac i Stara Gradiška, dakle o organizovanim masovnim zločinima na prostoru ustaške države NDH, prelomljeno kroz sudbinu djevojčice Dare Ilić i njene porodice, „Dara iz Jasenovca“ neoprostivo je loše ostvarenje u svakom svom segmentu, toliko nemušto, nesuvislo realizovano da je teško izdvojiti bilo koji aspekt filma koji valjano funcioniše. U svakom slučaju nije riječ o istorijskoj melodrami, kako mu tepaju pojedini filmski teoretičari, nego mu po želji možemo prikačiti epitet melodramski, dakako u pežorativnom značenju, što bi označilo prenaglašenu patetičnost, odnosno neumjesnu sentimentalnost većine scena. Šokantno je da za dva i kusur sata koliko film traje, upečatljivih glumačkih kreacija ima samo nekoliko, od kojih bi prije svih trebalo istaći mladu glumicu Jelenu Grujičić Mur koja sugestivno tumači ulogu Jevrejke Blankice. Naturščik Biljana Čekić u glavnoj, naslovnoj ulozi dobija prelaznu ocjenu, ali jasno je da je isti lik neka druga, talentovanija djevojčica mogla odigrati za nijansu-dvije uvjerljivije i emotivno implozivnije.

Upravo je nedostatak emocija ono što zapanjuje, apsolutna nemuštost režisera i scenaristkinje Nataše Drakulić, da prenesu stravu, strah, jezu logoraša, uopšte da uobliče bilo koji lik kako bismo ga doživjeli kao (anti)junaka odnosno junakinju, bilo na strani nevinih bilo na strani njihovih krvnika. Ustaše su prikazane gotovo karikaturalno, koji kada pucaju, kolju ili maljem udaraju, sladotrasno se naslađuju, što kulminira u bizarnoj sceni seksa za vrijeme jednog od ubilačkih pirova u prvih pola sata filma. Posebno je znakovito, pa i porazno za autorsku ekipu, da razinu dijaboličnog ne doseže ni jedan negativac odnosno glumac u odori ustaše, pa ni Marko Janketić u ulozi ozloglašenog Maksa Luburića koji umjesto hladnokrvnog, ozloglašenog arhitekte smrti koja ne prestaje, bezmalo kao da igra pripravnika ubicu koji svoj “posao” ne doživljala smrtno ozbiljno…

Banalnost zla ne biva prikazana, ali zato svjedočimo pornografiji prikaza zločina čime Antonijević valjda pokušava da, manje-više eksplicitno, šokira gledaoca. U tome ne uspijeva, naprotiv, tjelesa padaju ničice i leševi se nižu ali bez gradiranja, poniranja i izvriranja, bez građenja tragedije situacija... Ono što najviše nedostaje upravo je drama - drama preživljavanja, tenzija, hipertenzija zločinačnih namjera i osuđenost zatvorenika na svakodnevna mučenja, ne nužno fizička. Prosto je nevjerovatno kako jedan “grandiozan” film o logorašima i njihovim dželatima, o ubijanju i mučenju na dnevnoj bazi, ne djeluje mučno – ne kreira mračnu atmosferu, spleen umiranja i nestajanja. U tom smislu „Dara iz Jasenovca“ je uvreda za sve stradale i u Jasenovcu i u drugim ustaškim logorima, čiji gotovo neopisivi užasi ne bivaju niti nagoviješteni!

Već su gotovo sve liste najboljih albuma posložene i objavljene, no bez obzira na to miljenica miliona i (po svim parametrima) princeza savremene pop muzike iznenadila je američku i inu javnost albumom br. 2, pri samom kraju odlazeće godine. Nije, međutim, riječ o restlovima, zapravo je “evermore” za nijansu ili dvije divniji i neoperećeniji od prehodnika, vrlo dobrog albuma “folklore” koji suprotno naslovu nije folk već delikatni indi(e) pop, ujedno veoma kreativan način (post)karantinskog otklona velike muzičke zvijezde koja je pronašla uzbuđujući unutrašnji glas kome nije potrebna pomoć bombastične produkcije da bi odjeknuo...

Dugački instrumentalni pasaži na pogonskom gorivu stabilne ritam sekcije, uz starinske gitarske solaže, nasuprot malom broju riječi, stihovima u kojima se sažima tmurna atmosfera stvarnosti koji -uprkos “jakom mirisu i težini” kako se u tekstu kazuje - ne nose sa sobom dah truleži i depresije nego neka nova jutra – o čemu govori istoimeni, prvi singl sa albuma “Najgore tek dolazi”. Uprkos tom opominjućem, pesimističkom naslovu cjeline, najnoviji, skoro desetominutni singl djeluje pročišćavajuće – “Kiša” kao sa spira taloge tegobne sutrašnjice, pa kakva god da bude. U najkraćem, “oaktuelnog čaj oslobađa”, kako to momci iz Niša konstatuju u uvodnoj numeri ovogodišnjeg albuma u kojoj pozivaju na borbu – jer ništa (nam) drugo ne preostaje.

Sumorno doba ište iskre angažovanosti, a Prljave sestre idu korak-dva dalje, pa je iskonski duh rokenrola, dakle pobune i protesta, i sljedstveno tome kritičkog sagledavanja sadašnjice, sveprisutan. Ovu pjesmu epskih dimenzija al' bez pretenzija da preveć pametuje, zbog čega djeluje još snažnije, sugestivnije a i angažovanije, izvodi jedan od kvalitetnijih i smislenijih balkanskih bendova, čiji DNK kao da sadrži sažetu istoriju gitarske rok muzike. U tom smislu dotični bend se čini tradicionalnim, ali nipošto konzervativnim, već otvorenim za senzibilitet i kontradiktornosti savremenog doba.

Strana 1 od 15

Spotovi


STEREO Art Magazin
Regionalni popkulturni magazin

Impressum

Urednici:      Dragana Erjavšek
                     Novak Govedarica
Saradnici:   Olja Knežević
                     Boris Fatić
                     Srđan Strajnić
Logo:           Uroš Stanojević
Powerd by : ChoDex Studio