Meril Strip po drugi put sarađuje sa Stivenom Soderbergom, i iako njihovo prethodno postignuće nije izazvalo posebnu pažnju publike čini se da će film “Let Them Talk”, koji će premijeru imati 10. decembra na HBO Max-u, biti mnogo inteligentnija komedija (sa elementima drame) od onih koje je poznati režiser snimio tokom prethodne dekade.
Pored glumačke dive koja kao da se specijalizovala za komične role u svojim zrelim godinama, u tome će joj pomoći Kendis Bergen i Dajana Vist, u ulogama prijateljica glavne junakinje, inače slavne književnice - na zajedničkom krstarenju isplivavaju razne neraščišćene situacije i emotivni ožiljci iz prošlosti, pa njihovo putovanje ne biva onoliko zabavno koliko su planirale. Zabavno bi moglo biti nama sa druge strane ekrana, na šta ukazuju prvi inserti.
Nismo ni sumnjali da se nešto slatko krčka u melodičnom mikseru benda koji je od vremena kada smo među prvima o njemu pisali (... "sofisticirani stilista koji se ne libi sopstvene emotivnosti"...) , i oduševljavali se retro-futurističkim zvukom i neo(n)romantičnim stihovima, postao prava regionalna pop atrakcija. Svemirko se bio pritajio pa od početka pandemije nismo čuli nešto novo, ako se ne varamo čak ni vijesti o otkazanim festivalskim nastupima. Bilo je logično da, budući da nisu bili u prilici na koncertima šarmirati publiku, posebno žensku, da Marko (Vuković) i momci snimaju. I zaista je tako, pripremaju novi album “Skalamerija”, koji najavljuju singlom “Dok ja spavam”. Za isti je snimljen vrlo dobar video spot (koji skupa potpisuju Vida Žagar i Tea Sorko), prikrivenog humora pun i neizbježne romantike koja se otrgne kontroli... U njemu frontmen jednog od omiljenih pop-rok bendova u regiji pokazuje da ne samo da ima – itekakav!- dar za komponovanje pop hitova, nego i talenta – za glumu. U svakom slučaju nastavlja ono što radi od početka, da piše dobre pjesme i pritom se ludo zabavlja.
Ubičajenu porciju post-panka i garažnog rokenrola, ako ne i energetski nabijeniju nego inače, dobijamo u novom singlu kojim brutalni beogradski trio najavljuje četvrti studijski album zanimljivog naziva -“Prazan prostor među nama koji može i da ne postoji”.
“Generation A” je naziv najnovije pjesme koju je čuveni muzički kolektiv iz Kanade predstavio u specijalnoj emisiji Stivena Kolberta u noći uoči finala američkih izbora. Ona nema konkretnu političku notu, sadrži nekoliko stihova o klimatskim mijenama i aludira na potrebu da se stanje (da li planete da li društva) mijenja.
Preminuo je Šon Koneri, prvi i po mnogim mišljenjima najbolji Džejms Bond jer je bio oličenje gospodskog šarma, muževnosti starog kova i harizmatične osobnosti, da ne pominjemo glas koji se ne zaboravlja. Slavni škotski glumac preminuo je u snu, na Bahamima, nakon kraće bolesti.
Proslavio se početkom šezdesetih, ulogama tajnog agenta 007 u filmovima “Dr No” i “Iz Rusije s ljubavlju” a još pet puta je glumio lik Bonda načinivši od njega ikonu svjetske kinematografije. Sarađivao je i sa Hičkokom u manje čuvenom filmu “Marni” u ulozi negativca, Martinom Ritom u drami “Moli Megvajer”, Ričardom Lesterom u neobičnoj verziji priče iz Šervuda “Robin i Marijana”, Teri Gilijemom u komediji “Vremenski banditi”, te Hjustonom u njegovom remek-djelu “Čovjek koji je htio da bude kralj”. Maestralna glumačka igra sa partnerom Majkl Kejnom, inače bliskim prijateljem, spada u njegove najbolje uloge, a glumačke vrhunce ostvaruje i filmovima koji su slijedili (sredinom osamdesetih godina): “Ime ruže” Žan-Žak Anoa i “Nesalomivi” - koji mu je donio jedinog Oskara. Za kriminalistički klasik Brajana de Palme osvojio je Zlatni globus, a počasna nagrada Sesil B. Demil za cjelokupnu karijeru dodijeljena mu je 1996. godine.
Pomenimo i niz kultnih uloga glumca koji se ubraja u miljenike publike počevši još od šezdesetih godina prošlog vijeka pa sve do početka ovog milenijuma, poput onih u filmovima “Lov na crveni oktobar”, “Gorštak”, "Vjetar i lav" “Stijena” i naravno “Indijana Džons i poslednji krstaški pohod”, za koji je dobio još jednu nominaciju za Zlatni globus. Rijetki su naslovi koji su bili komercijalni promašaji, poput zlosrećnog SF ostvarenja “Zardoz”, a činjenica je da je ser Koneri sopstvenom glumačkom i ljudskom harizmom činio i one manje vrijedne filmove podnošljivim i itekako zabavnim - npr. “Klopku” sa Ketrin Zita Džons i “Zmajevo srce” u kojem je igrao sa Denisom Kvejdom, ili pak poluuspješnu, ali umjetnički slabašnu adaptaciju “Lige izuzetnih džentlemena" nakon čije se problematične produkcije povlači u penziju.
Riječ džentlmen savršeno se slaže sa ličnošću voljenog filmskog asa, velike glumačke zvijezde druge polovine XX vijeka čiji sjaj nije blijedio punih četrdeset godina. Iako najčešće u avanturističkim, akcionim filmovima, često sa puno humora i mnogo više stila nego što je to slučaj u recentnim bioskopskim hitovima, pored nesumnjivog seksipila zbog kojeg je i izabran za ulogu najpoznatijeg tajnog agenta na početku karijere, Koneri je kasnije podjednako ubjedljivo tumačio likove intelektualaca, poput opata Vilijama od Baskervila ili profesora u čijoj se koži našao više puta, između ostalog i u jednom od svojih poslednjih filmova - “Upoznati Forestera”.
Velika doza privlačnosti, gledljivosti i uzbudljivosti pomenutih i većine ostalih filmova, nerijetko i ironija izrečenog (što nije samo zasluga scenarista), naposljetku snaga intelekta smiješanog sa zavidnom fizičkom spremnošću, te povrh svega fotogenija koja se rjeđe sreće, zasluga su ser Konerija...Šona Konerija. Jednog od onih dobrih, starih majstora koji polako nestaju, a (u)činili su da, ponekad i više nego što bi trebalo, povjerujemo u magiju pokretnih slika.
Kantautorka iz Beograda čija muzika prelazi kontinente, i polako ali sigurno širi krug fanova, unekoliko drukčijim, šaputavim vokalom i suptilnim zvukom klavijatura - samo ovlašno uokvirujući kamernu atmosferu - oslobađa do sada rjeđe iskazivanu senzualnost i indikativnu količinu intimnosti. Sve to u pjesmi napisanoj na proputovanju, tačnije turneji koju je imala sa Blues karavanom izdavačke kuće Ruf Records, inspirisanoj “neprekidnom udaljenošću i čežnjom do koje se stiže kada se živi nomadski”.
S tim u vezi je i naziv njenog novog EP izdanja, "Outside Looking In", usmjerenog dublje unutra i zbog čnjenice da je nastajao ovoga ljeta u periodu samoizolacije, čija je najavna numera “izmjerena” sasvim svedenim, ali elegantno izvedenim aranžmanom. Blagi poetički i stilski zaokret intrigira i prija kako onima koji već poznaju njene prethodne albume, tako i slušaocima prvi put zavedenim možda baš ovim singlom, praćenim spotom koji je Katarina Pejak korežirala u saradnji sa snimateljkom Ivanom Čutura.
Erotično i melanholično se stapaju u jedno, bivajući svejedno da li je “Weeping Wind” nastala pod uticajem maestra Leonarda Koena, kako sugeriše autorka, njenog miljenika Toma Vejtsa ili neponovljivog Nika Drejka koga takođe pominje u intervjuima, ili je samo prirodan izraz kreativne i pride samospoznajuće individue - žene koja se mijenja na svom muzičkom, ujedno životnom putovanju.
