Šesti Indirekt počeo je 7. juna koncertima ispred crkvice sv. Roka ( u kojoj je bila postavljena zanimljiva izložba indie albuma, odličan pregled nezavisne regionalne scene ali i neka vrsta mini istorije festivala u Umagu), ali smo na iste zadocnili, i na našu veliku žalost propustili (ispostavilo se prvi) nastup Ichaboda, a čuli tek samu završnicu svirke sastava Bastion.

Iskoristili smo prilku za upoznavanje sa Vedranom, jednim od osnivača i očito ključnog pokretača festivalaskih zbivanja u ovom prilično pitomom istarskom kraju, a bez enormnog entuzijazma i energije njegove male organizatorske družine ne bi bilo dešavanja koje izdiže Umag odnosno mjesto Savudriju iz uređenog i pitoresknog mjesta na obali Jadrana u svojevrsni centar nezavisne popkulturne scene koji tokom ta tri do četiri dana okuplja nove, intrigirajuće i više ili manje inventivne umjetnike iz svijeta muzike, književnosti i likovne umjetnosti (centar Umaga ukrašen je velikim, prekrasnim muralima od kojih najjači utisak ostavlja partija tenisa koju igraju Dante i Beatriče - na uglu ulice Dantea Aligijerija), i to ne samo iz bivše Jugoslavije nego i Italije, Mađarske, ranije Austrije itd.

“The Prodigal Son” je žovijalna, dakle vrlo vesela i duha puna, tradicionalna gospel numera koju je jedan od najvećih živih muzičara prilagodio svojim sofisticiranim standardima, snimivši virtuoznu posvetu pedal steel gitaristi Ralfu Muniju. Ime i prezime country legende umetnuto je u jedan od nekoliko stihova koje je Raj Kuder dopisao i tako tekstu dao novu (duhovnu) dimenziju, prilično duhovito se poigravši i u muzičkom i u tekstualnom smislu. Sa sinom Žoakimom, stalnim saradnikom već duže od dvije decenije, briljantno je aranžirao pjesmu koja najavljuje njegov (valjda) sedamnaesti solo album koji nosi isti naziv kao i drugi singl objavljen ovog proljeća.

U prvoj sedmici aktuelnog mjeseca završen je desetodnevni Međunarodni filmski festival u Beogradu, a jedan dio 46. FEST-a mogla je pogledati i publika u Budvi, na kojem je prikazano čak 116 premijera ( u Srbiji i Crnoj Gori, uz nekoliko regionalnih i svjetskih, takođe), sve u povećanom broju bioskopskih sala. Ipak, srce FEST-a ostaje Sava centar koji svake zime, tokom poslednje sedmice februara i početkom marta, postaje središte filmofila svih generacija, a njihovo užurbano kretanje i žagor dok hitaju da pogledaju ključne naslove sa najprestižnijih svjetskih festivala - Kana, Venecije, Berlina – jedna je od nezaboravnih slika Beograda nekad i sad, velegrada urbanog duha onoliko koliko je to moguće u ovom sve komplikovanijem, a sve priprostijem vremenu, vremenu u kome mediokritetstvo klade valja a prostaci kolo vode.

U tom smislu FEST je bio i još uvijek jeste – možda još više nego ranije – oaza dobrog ukusa, prvoklasna kulturna manifestacija sa svojim usponima i padovima u skoro pola vijeka trajanja, koja je poslednjih godina na stabilnim osnovama, sa konstantno respektabilnim brojem gledalaca, od ovog izdanja uz povećan broj nagrada od kojih bismo pored specijalnih, već pominjanih priznanja za ugledne goste festivala, izdvojili sledeće (samo iz takmičarskih selekcija): “Beogradski pobednik” za najbolji film (ali i scenario) pripalo je filmu “Šarmer” a Nagrada žirija filmu “Bez datuma i potpisa”, dok je kao najbolji režiser glavne takmičarske kategorije inostranih filmova nagrađen kultni sineasta Pol Šreder, za njegov aktuelni film “Iskušenik”, dok je u selekciji srpskog filma najboljim proglašen debi Lazara Bodrože “Ederlezi rising”, kojem je pripala i nagrada za najboljeg režisera.

Navikli smo na iznenađenja od Ramba Amadeusa, ali jednu prefinjenu, prekaljenu a toplu, neoromantičnu baladu nismo baš očekivali od velikog šoumena i “kumašina turbo folk muzike”. U svom veoma raznovrsnom, intrigirajućem muzičkom opusu koji se kretao od alternativnog (mahom rok) zvuka do eksperimenata sa elektronikom za potrebe pozorišne predstave, do beskompromisnog džeza na poslednjim studijskim albumima, Rambo je išao putem kojim se rjeđe ide, ne obazirući se na trendove i ukuse publike. Čak i za kontroverzni nastup na izvikanoj “Pjesmi Evrovizije” bio je pripremio nešto drugačije, ne zanemarujući sopstvene, nezanemarljive hit potencijale koje bi povremeno, al samo povremeno "prodžarao" u samom sebi, snimivši i nekolicinu velikih (ne tek parodičnih, nego i melodičnih) hitova u proteklim dekadama.

Tokom tri prethodne sedmice Bitipatibi je, u izmijenjenoj i proširenoj postavi, proširio granice svog muzičkog izraza, odnosno učinila je to jedna od najzanimljivijih domaćih autorki (čitaj: autora) na alternativnoj rock (i pop) sceni čiji se poslednje ostvarenje Lešnici divlji 2 našlo na samom vrhu najboljih regionalnih albuma prošle godine, ne samo po izboru Stereo Art magazina.

Unina poezija otvorila je široko latice svojih stihova, poetske slike nisu više tek impresionističke, neodoljive konture, sada su i teksture tih slika pa čak i čitave narativne niti – posebno u hitičnoj pjesmi “Pola deset” - jasno iscrtane, toliko da bi sve eksplicitniji rukopis mogao s malo truda da postane mainsream – u nekom alternativnom popkulturnom kosmosu… A u isti mah zvučna slika se potpuno rascvjetala, produbila u nekoliko paralelnih (mikro)tokova, svirka je mnogo energičnija te ta razbuđena dinamika, sa gitarom u svakoj pjesmi i saksofonom koji znatno obogaćuje aranžmane, unosi optimizam u inače melanhkoličnu poetiku benda. Ritam sekcija je takođe porasla po zamahu i poprilično očvrsla u izvedbi, posebno baščina.

Drski i duhoviti egzibicionizam žanrovski suviše raznorodnih pjesama sa debitantskog albuma, mladi alternativci čudnog imena Vizelj (sub)verzirano mijenjaju ovim šestominutnim singlom iz kojeg isparava paranoja usamljeničkog beogradskog asfalta. Tako dugo trajanje provocira promjene tempa i nekoliko raznovrsnih pasaža koji su povezani u provokativnu, brutalno dobro cjelinu, no bez suvišnih pankerskih ili fankerskih "ispada". Kao da je bend zrio negdje tamo u mraku i sada suvereno demonstrira konceptualni, kompozitorski ali i poetski pomak koji je redom povelik. Slušaoci koji nisu upoznati sa njihovim prethodnim radom, jer bend postoji od 2013. godine, za njima je jedan EP i jedno dugosvirajuće izdanje “Naj Bolji”, ostaju neopomični, iznenađeni kvalitetom zvuka i čvrstinom (razruđene) strukture ove numere. Sve je na svome mjestu, savladali su potrebu da se razmahuju sviračkim umijećem, a sačuvali i usavršili građenje atmosfere u pjesmi – koju su prestali da razgrađuju i dekonstruišu. U tom smislu ovo jeste jedna od naj-bolje konstruisanih alternativnih pjesama godine na izmaku. Kako se to kaže taknuto-maknuto, pa nema šanse da se momci vrate unazad jer su tako daleko odmakli.

Strana 1 od 9

Spotovi


STEREO Art Magazin
Regionalni popkulturni magazin

Impressum

Urednici:      Dragana Erjavšek
                     Novak Govedarica
Saradnici:   Olja Knežević
                     Boris Fatić
                     Srđan Strajnić
Logo:           Uroš Stanojević
Powerd by : ChoDex Studio