Sad kad je u ljutitoj fazi života, a što ne bi trebalo vezivati u potpunosti za njegov muzički virtuozitet, u fazi kad dozvoljava sebi da dominira njegov bijes i prgava priroda (uglavnom onda kad ima priliku da se obruši na neke kolege muzičare ili kompletnu izobličenu javnost), a ne savršene instrumentalizacije i ritmovi koji klize i ušuškavaju (a to jeste nešto što je u bendu dovedeno do svoje“ najviše tačke), dolazi nam Mark Kozelek. Dolazi na SeaRock festival. Da ga umiri zalivska sparina. Da umiri on našu radoznalost i ponudi najbolje od svog benda Sun Kil Moon, kalifornijske folk rock skupine čija biografija bilježi ne samo jedan, već nekoliko vrhunaca, što će reći da s vremena na vrijeme dozvoljavaju sebi zatvorenost u izrazu i otklon od masovne prihvaćenosti. No, to ne mijenja činjenicu da je centralna figura jedan od najznačajnijih autora posljednje dekade i jedan od onih svjesnih svojih kvaliteta, čiji je stvaralački fokus uvijek na mračnijoj strani stvarnosti i čiji se izraz razliva kroz rešetke osjetljivosti na svim nivoima, bilo da pjeva o sebi iznutra, ili o svijetu koji posmatra s (ne)premostive distance.