Pripitomljene strasti i preobražaj estetike

“Let Me Panic” prvi je pravi album Dunje Ercegović koja je sredinom prethodne dekade sinula pod pseudonimom Lovely Quinces i vrlo brzo se afirmisala kao ultimativno talentovana (kant)autorka, od početka (muzički) drčna i, u prenesenom smislu, glasnija od ostatka izrazito bogate ženske kantautorske scene regiona. Pod pomenutim umjetničkim imenom snima “samo” tri EP-ja, ali kakva – sa nizom izuzetnih indi(e) folk-rok hitova, no nažalost ne uspijeva uobličiti debi album ni nakon nekoliko godina, pa šalje samu sebe "u mirovinu" da bi se prošle godine nakratko vratila, sa bendom...

Kuriozitet je da paralelno sa LQ, dakle prije punih sedam godina, počinje da se poigrava drugačijom muzičkom formom, skrivena iza imena Bad Daughter. Iako je tokom ranijeg perioda zabilježila nekolicinu (kako i sama kaže) “pop pjesmuljaka”, pred početak ljeta priredila je veliko iznenađenje za fanove, pa tako i ovdje u Crnoj Gori gdje je imala par izvrsnih festivalskih nastupa, najavnim singlom sa aktuelnog albuma, uz prateći erotizirani spot u režiji Hani Domazet.

Da sam birala momenat za razgovor s Dunjom Ercegović, talentovanom, mladom kantautorkom iz Splita, nikako to ne bi bilo danas, pod pritiskom objave o gašenju 'projekta' Lovely Quinces. Naravno, nije to bio projekat, tako ga je Dunja sama nazvala, to je bila cijela jedna priča o muzičkom odrastanju, od spontane i naivne nježnosti, do bučnije i manje naivne iste te nježnosti. „End of the bridge“ je posljednji singl, simboličnog naslova, svakako, ali s dozom pobjedničkog urlika koji nam je u nekom trenutku mogao obećati mnogo od albuma koji se, nažalost, neće dogoditi.

Sa višnjom na vrhu!

Peto, jubilarno, izdanje Americana Night festivala održano je, kao i četvrto, u Cetinjskoj 15, ali ovoga puta ne u Elektropioniru, već na Spratu iznad Zaokreta. Kad se setimo da su prva tri održana u Domu Omladine Beograda, očigledno je da se prostor u kome se održava festival svake godine smanjuje. No, malo se toga moglo učiniti po tom pitanju. Izbor sale u kome će se festival održati zavisi od više faktora. Prvi faktor su raspoloživa finansijska sredstva. Glavni sponzor festivala (najčešće i jedini) je svake godine Američka ambasada u Beogradu i od njihove odluke zavisi budžet festivala. Manji budžet znači manja sala. Drugi faktor su učesnici – na festivalu su u prve četiri godine nastupili skoro svi relevantni regionalni izvođači koji se mogu svrstati u Americanu (u najširem smislu) a da pevaju na engleskom, tako da je teško ići na velike sale sa neafirmisanim izvođačima. Mora se reći i da se taj amerikana talasić nije baš pretvorio u cunami, naprotiv, izgleda kao da zamire. Tačnije rečeno, postoje nove snage, kao što je grupa Stepa (koja se, izgleda, raspala) i pobednik CantOut festivala Frank Magnolia, ali te nove snage još uvek nemaju dovoljnog komercijalnog potencijala da napune veće prostore (voleo bih da grešim!).

Ne znam kako su organizatori došli do naziva festivala BaRock! ali je, bar za ovogodišnje izdanje, najlogičnije objašnjenje da je naziv nastao sažimanjem dve reči - Balkan i Rock. Moglo bi se reći, ako geografski Balkansko poluostrvo shvatimo kao kopno okruženo morem koji se nalazi ispod linije koja spaja Trst i Odesu, da su svi učesnici bili sa Balkana. Dva izvođača iz Trsta (Artista Sconosciuto i Doro Gjat), Lovely Quinces pravim imenom Dunja Ercegović iz Hrvatske i Stray Dogg iz Srbije.

Spotovi


STEREO Art Magazin
Regionalni popkulturni magazin

Impressum

Urednici:      Dragana Erjavšek
                     Novak Govedarica
Saradnici:   Olja Knežević
                     Boris Fatić
                     Srđan Strajnić
Logo:           Uroš Stanojević
Powerd by : ChoDex Studio